លើកទឹកចិត្ត៖ “មនុស្សជោគជ័យ គឺជាមនុស្សដែលដើរលើផ្លូវស្ងាត់ ឯកោតែម្នាក់ឯង”

#ភ័យខ្លាច មនុស្សជោគជ័យ គឺជាមនុស្សដែលដើរលើផ្លូវស្ងាត់ ឯកោតែម្នាក់ឯង។ នៅលើផ្លូវនោះ អ្នកមិនមានមិត្តភក្តិច្រើនដើរជាមួយទេ អ្នកមានតែស្រមោលប៉ុណ្ណោះដែលដើរជាមួយអ្នក។ ជាផ្លូវដែលមានមនុស្សជាច្រើនបានសាកល្បង ប៉ុន្តែពួកគេបរាជ័យ។ អ្នកនឹងខ្សោះទាំងកម្លាំងចិត្ត ខ្សោះទាំងកម្លាំងកាយ។ តែអ្នកមានជំនឿចិត្តពេញបេះដូងនូវអ្វីដែលអ្នកកំពុងធ្វើ វាគឺជាកិច្ចការមានតម្លៃ ជាសមរភូមិដែលអ្នកអាចយកឈ្នះបាន។ បើអ្នកអនុញ្ញាតឲ្យភាពភ័យខ្លាចអង្គុយនៅក្នុងខ្លួនរបស់អ្នក វានឹងដុះឫសហើយចាប់ផ្តើមបំផ្លាញអ្នកបន្តិចម្តងៗ។ បំផ្លាញសក្តានុពលរបស់អ្នក គឺសក្តានុពលក្នុងនាមជាជើងឯកម្នាក់។ វាមិនមែនជាទេពកោសល្យ វាមិនមែនជាហ្សែន ប៉ុន្តែវាគឺជាការតស៊ូអត់ធ្មត់ក្នុងការបង្ហាញខ្លួនឯងទៅកាន់ពិភពលោក ទើបជាកត្តាដែលធ្វើឲ្យអ្នកជោគជ័យ។ អ្វីដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយនេះ គឺចង់សំដៅលើអត្តចរិតរបស់អ្នក។ វាមិនមែនមុខតំណែងទេដែលកំណត់អត្តចរិតរបស់អ្នក វាមិនមែនជោគជ័យទេដែលកំណត់អត្តចរិតរបស់អ្នក។ ប៉ុន្តែផ្ទុយមកវិញ គឺអត្តចរិតដែលជាអ្នកកំណត់ភាពជោគជ័យនិងកិត្តិយសទាំងអស់នោះ ហើយវាឋិតនៅក្នុងខ្លួនរបស់អ្នក។ ជើងឯកមិនមែនជាមនុស្សដែលឈ្នះនៅលើសង្វៀននោះទេ។ ពួកគេបានឈ្នះរាប់ពាន់ម៉ោងរួចទៅហើយនៅក្នុងបន្ទប់ហ្វឹកហាត់ និងក្នុងកន្លែងពិសោធន៍របស់ពួកគេ។ ពួកគេក្រោកម៉ោង៥ព្រឹកហើយរត់ទោះបីជាមេឃកំពុងភ្លៀង និងនៅពេលអ្នកផ្សេងទៀតកំពុងដេក។ នេះហើយដែលធ្វើឲ្យពួកគេឈ្នះ! បេះដូងរបស់ជើងឯកគឺដូចជាអំពូលម៉ែតមួយដែលបើកភ្លើងជានិច្ច។ វាមិនមែនបិទ ហើយបើកតែនៅពេលណាមានមនុស្សចូលមកមើលវានោះឡើយ គឺវាបើកជាប់ជានិច្ច។ ភាពភ័យខ្លាចគឺគ្រាន់តែជាអារម្មណ៍ប៉ុណ្ណោះ មានន័យថា វាគ្មានរូបរាងទេ។ អ្នកបង្កើតវា ដូច្នេះអ្នកក៏អាចបំផ្លាញវាបានដែរ។ ខ្ញុំចូលចិត្តភាពភ័យខ្លាចណាស់ ហេតុអ្វី? ព្រោះនៅខាងក្រោយភាពភ័យខ្លាច គឺជាអ្នកពិតប្រាកដ។ បើអ្នកប្រឈមមុខនឹងភាពភ័យខ្លាច អ្នកនឹងក្លាយជាមនុស្សដែលអ្នកចង់បាន។ បើអ្នករត់គេចភាពភ័យខ្លាច អ្នកមិនមែនជាមនុស្សនោះទេ។ អ្នកមានជីវិត ប៉ុន្តែអ្នកគ្មានសេរីភាពឡើយ។ ប្រសិនបើអ្នកប្រឈមមុខនឹងភាពភ័យខ្លាច វានឹងត្រូវបំផ្លាញ ហើយទំនុកចិត្តនឹងកើតឡើង។ នៅពេលអ្នកចេញដំណើរលើផ្លូវនេះ អ្នកនឹងដួលមុនពេលអ្នកអាចក្រោកឡើងបាន ហើយនៅពេលអ្នកក្រោកឡើង អ្នកនឹងឡើងខ្ពស់ជាងអ្វីដែលអ្នកមិនធ្លាប់ជួបប្រទះទាល់តែសោះពីមុនមក។ អ្នកចាប់ផ្តើមពីឥលូវនេះ ទោះបីគ្មាននរណាមើលអ្នកក៏ដោយ ។ ភាពខុសគ្នារវាងអ្នកឈ្នះនិងអ្នកចាញ់ គឺនៅត្រង់ថា អ្នកឈ្នះក្រោកឡើងវិញនៅពេលគេដួល ហើយធ្វើវាម្តងហើយម្តងទៀត! គេធ្វើរហូតដល់ជោគជ័យ! ចូរលះបង់សេចក្តីសុខនៅថ្ងៃនេះដើម្បីសេចក្តីប្រសើររុងរឿងសម្រាប់ថ្ងៃស្អែក។ វាជាការផ្តល់តម្លៃឲ្យថ្ងៃនេះ។ យើងសុទ្ធតែធ្លាប់ដួលនៅលើផ្លូវជីវិត ប៉ុន្តែសួរថា តើអ្នកក្រោកឡើងវិញឬទេ? ដូច្នេះអ្នកត្រូវធ្វើវាម្តងទៀត ហើយអ្នកធ្វើអស់ពីកម្លាំងកាយចិត្ត។ បើអ្នកចាញ់ យ៉ាងហោចណាស់អ្នកបានធ្វើអស់ពីសមត្ថភាព! ខ្ញុំបរាជ័យ១០ដងច្រើនជាងមនុស្សដែលខ្លាច តែខ្ញុំនៅតែបន្ត ហេតុអ្វីទៅ? ព្រោះខ្ញុំដឹងថា មនុស្សខ្លាច មិនដែលមានឱកាសឡើងទទួលពានរង្វាន់នៅលើសង្វៀនឡើយ។ ពេលខ្លះអ្នកដាក់ក្បាលជល់ជញ្ជាំង អ្នកឆ្លុះកញ្ចក់មើលខ្លួនឯងជាច្រើនដងហើយគ្មានស្នាមញញឹមទាល់តែសោះ។ អ្នកចង់ផ្លាស់ប្តូរស្ថានភាពហើយផ្លាស់ខ្លួនទៅជាមនុស្សដែលអ្នកចង់បាន។ អ្នកធ្វើដូច្នេះគឺជារឿងត្រឹមត្រូវហើយ ចូរធ្វើវាឲ្យអស់សមត្ថភាពគ្រប់ពេលវេលា! អ្នកនឹងក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ដែលលើកដៃនៅលើឆាកទទួលពានរង្វាន់នៅថ្ងៃណាមួយ!…

Read More

ពុទ្ធភាសិត៖ “ពៀររមែងរំងាប់ដោយការមិនចងពៀរ”

#គួររំងាប់ពៀរ_ឬបង្ការកុំឱ្យមានពៀរ? ១. ពុទ្ធភាសិតមួយបានពោលថា “ពៀររមែងរំងាប់ដោយការមិនចងពៀរ” ដែលខ្មែរយើងនិយមបកស្រាយថា “ការមិនចងគំនុំគុំកួន ឬកុំតបតទៅនឹងនរណាម្នាក់ដែលមកបំពានយើង គឺជាមាគ៌ាកសាងសេចក្តីសុខ”។ តើយើងអាចធានាបានទេ ថានឹងមិនតបតនៅពេលមានគេមកបំពានខ្លួន? ពិតមែនហើយថាការសន្ដោស រមែងទទួលបាននូវសេចក្តីសុខផង និងបានចាកផុតពីការចងពៀរទាំងឡាយផង។ ប៉ុន្តែ ក្នុងឋានៈយើងជាបុថុជ្ជនបែបនេះ តើនឹងមានផ្លូវអាចរក្សាលំនឹងចិត្តចំពោះអកុសលកម្ម ដែលខ្លួនបានទទួលដែរឬទេ? វាប្រហែលជាអាចធ្វើទៅរួចចំពោះករណីតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។ ព្រោះអ្វី? ព្រោះមនុស្សជាច្រើនតែងតែគិតថា ការមិនតបត គឺទុកដូចជាយើងបើកដៃឱ្យអ្នកដែលតែងតែបំពានគេកាន់តែបានចិត្តអ៊ីចឹង។ ២. តាមច្បាប់កម្មផល ប្រសិនបើយើងសាបព្រោះអំពើណាមួយ យើងនឹងទទួលនូវផលនោះត្រឡប់មកវិញដូចគ្នា។ ដូច្នេះ តាមផ្លូវសីលធម៌ និងតាមពុទ្ធភាសិតខាងលើ គឺមិនអាចតបតនឹងពៀរបានឡើយ។ ប៉ុន្តែ នៅក្នុងសង្គមគេបានបង្កើតច្បាប់ ដើម្បីដាក់ទណ្ឌកម្មដល់បុគ្គលទាំងឡាយណាដែលប្រព្រឹត្តខុស។ ការផ្ដន្ទាទោសលើបុគ្គលណាម្នាក់ទៅតាមផ្លូវច្បាប់ វាពុំមែនជាការយកពៀរទៅរំងាប់ពៀរនោះទេ តែវាគឺជាផលដែលគេសមនឹងទទួល ស្របតាមទង្វើដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្តនោះៗ។ ការបង្កើតច្បាប់ និងការដាក់ទណ្ឌកម្មចំពោះបុគ្គលដែលប្រព្រឹត្តផ្ទុយនឹងច្បាប់ គឺជាគោលការណ៍សកលមួយ ដែលប្រទេសនានាក្នុងលោកតែងតែអនុវត្ត។ ដូច្នេះ ដើម្បីចៀសវាងយកពៀរទៅរំងាប់ពៀរ យើងគួរដាក់ទោសដល់បុគ្គលដែលបង្កើតពៀរ ដោយផ្លូវច្បាប់ ឬយុត្តិធម៌។ ៣. អ្វីដែលសំខាន់ សម្រាប់ការចៀសវាងកុំឱ្យមានពៀរ យើងត្រូវត្រឡប់មកពិនិត្យមើលសកម្មភាពជាប្រចាំរបស់ខ្លួនវិញម្តង។ តាមការទូន្មានរបស់ពុទ្ធភាសិតពីខាងដើមនេះ គឺបង្រៀនឱ្យយើងចេះប្រុងប្រយ័ត្ននូវការប្រព្រឹត្តរបស់ខ្លួនឱ្យបានល្អ។ ប្រសិនបើយើងរង់ចាំកម្ចាត់ពៀរ នៅពេលដែលវាកើតឡើង គឺមានន័យថា សកម្មភាពរបស់យើងក៏បានចូលរួមចំណែកក្នុងការធ្វើឱ្យមានពៀរនោះដែរ។ ដូច្នេះ គួរផ្លាស់ប្តូរ ដោយទូន្មានខ្លួនឯងឱ្យក្លាយជាមនុស្សសុចរិត ចេះសន្ដោសប្រោសប្រណី និងចេះខ្វល់ខ្វាយអំពីទុក្ខធុរៈអ្នកដទៃ ហើយប្រឹងប្រែងលើកស្ទួយគំនិត និងសកម្មភាព ដែលបម្រើឱ្យប្រយោជន៍រួម នោះយើងនឹងមិនមានពៀរទៀតឡើយ៕ ប្រភពអត្ថបទ៖ ហ្វេសប៊ុក Ratha Mom

Read More

“នៅពេលមាត់យើងមិនអាចនិយាយប្រាប់ពីអារម្មណ៍ឈឺចាប់ ភ្នែកយើងនឹងនិយាយជំនួសម្ដង”

មនុស្សរឹងមាំ មិនមែនជាមនុស្សដែលពូកែលាក់ការឈឺចាប់ទេ។ វាក៏មិនមានន័យថា យើងមិនត្រូវការឲ្យនរណាដឹងពីការឈឺចាប់ ឬមិនត្រូវការជំនួយនោះឡើយ។ មនុស្សរឹងមាំ មិនមែនជាមនុស្សដែលតែងតែបដិសេធការជួយពីនរណាម្នាក់នោះទេ ហើយក៏មិនមែនជាមនុស្សដែលចង់តស៊ូចំពោះបញ្ហាតែម្នាក់ឯងនោះដែរ។ មនុស្សរឹងមាំមិនមែនជាមនុស្សដែលអាចគេចផុតពីបញ្ហាទេ ប៉ុន្តែជាមនុស្សដែលហ៊ានប្រឈមជាមួយបញ្ហានៅចំពោះមុខ។ មនុស្សរឹងមាំនឹងមិនបង្កើតបញ្ហាមួយទៀតដើម្បីលាក់បាំងបញ្ហាដែលបានកើតឡើងនោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេជាមនុស្សដែលហ៊ានទទួលយកការពិតនៅចំពោះមុខ។ មនុស្សរឹងមាំ ក្លាហានដើម្បីសុំជំនួយពីនរណាម្នាក់ បន្ទាប់ពីខ្លួនបានខិតខំប្រឹងបែងអស់លទ្ធភាពហើយ។ ចង់ធ្វើជាមនុស្សរឹងមាំម្នាក់ដែរមែនទេ? មិនបាច់ញញឹមដើម្បីទប់ទឹកភ្នែកកុំឲ្យស្រក់ចុះនោះទេ។ បើមានអារម្មណ៍ថា វាចង់ស្រក់ចុះមកហើយ សូមអនុញ្ញាតឲ្យវាស្រក់ឲ្យអស់ចិត្តមក។ អ្វីដែលយើងត្រូវធ្វើ គឺជូតទឹកភ្នែកចេញ រួចហើយញញឹមសារជាថ្មីម្ដងទៀត។ ធម្មជាតិបង្កើតមនុស្សមក គ្រប់គ្នាអាចសើច អាចយំ អាចមានទុក្ខ អាចឈឺចាប់ អាចរីករាយ។ ដូច្នេះ សូមគ្រាន់តែអនុញ្ញាតឲ្យភ្នែករបស់យើងអាចបង្ហូរទឹកភ្នែក ពេលដែលមាត់របស់យើងមិនអាចនិយាយបាន។ វាមិនអីទេ យើងមិនមែនជាមនុស្សទន់ជ្រាយទេ បើគ្រាន់តែយើងយំ ដោយសារតែពិបាកទ្រាំនោះ។ “នៅពេលមាត់យើងមិនអាចនិយាយប្រាប់ពីអារម្មណ៍ឈឺចាប់ ភ្នែកយើងនឹងនិយាយជំនួសម្ដង”៕ ដកស្រង់ចេញពីសៀវភៅ #វិញ្ញាសាជីវិត

Read More

អ្នកប្រាជ្ញ ១០រូប ដែលមានទម្លាប់ចម្លែកៗត្រូវបានចារទុកក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ

(ពិភពលោក)៖ អ្នកប្រាជ្ញ ឬទស្សនវិទូ មិនមែនជាក្រុមមនុស្សធម្មតា ដូចមនុស្សដែលនៅជុំវិញយើងឡើយ និយាយដោយឡែកទស្សនវិទូមួយចំនួនមានទម្លាប់ចម្លែកៗ ទៅតាមធម្មជាតិរបស់ពួកគេ។ មានការលើកឡើងថា ទម្លាប់ចម្លែកៗនោះធ្វើឲ្យពួគគេធ្វើការងារបានល្អ និងរកឃើញអ្វីៗដែលពិសេសជាដើម។ អ្នកប្រាជ្ញមួយចំនួន ដែលមានទម្លាប់ខុសពីមនុស្សធម្មតា ត្រូវបានគេចារទុកក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ដូចខាងក្រោម៖ * ១៖ ស៉ីហ្គម៉ុន ហ្វ្រូដ (Sigmund Freud) ស៉ីហ្គម៉ុន ហ្វ្រូដ គឺជាអ្នកប្រាជ្ញជនជាតិអូស្ត្រាលី កើតនៅឆ្នាំ១៨៥៦ និងស្លាប់ទៅវិញនៅឆ្នាំ១៩៣៩។ ស្របពេលដែលមនុស្សជាច្រើនស្គាល់ថា ហ្វូដ ជាបិតាផ្នែកវិភាគពីគំនិតមនុស្ស (មនោវិទូ), គាត់ក៏ជាអ្នកប្រាជ្ញ ដែលបានសរសេរសៀវភៅ ស្តីពីការងារទស្សនវិជ្ជាផងដែរ។ គាត់គិតថា ពេលវេលាពិតជាមានតម្លៃណាស់ រហូតដល់ថ្នាក់គាត់មិនចង់ចំណាយពេលដុសធ្មេញ ហើយប្រការនេះធ្វើឲ្យប្រពន្ធរបស់គាត់ ជាអ្នកច្របាច់ថ្នាំដុសធ្មេញដាក់លើច្រាសដុសធ្មេញឲ្យគាត់ជារៀងរាល់ព្រឹក។ នេះបង្ហាញថា គាត់មិនបានចំណាយពេលវេលាចោល ដោយឥតប្រយោជន៍បានមួយផ្នែកដែរ។ * ២៖ អេម៉ាញូអែល ខេន (Emmanuel Kant) អេម៉ាញូអែល ខេន គឺជាអ្នកប្រាជ្ញជនជាតិអាឡឺម៉ង់ កើតនៅឆ្នាំ១៧២៤ និងស្លាប់ទៅវិញនៅឆ្នាំ១៨០៤។ ខេន មានទម្លាប់ចម្លែកពេញមួយជីវិតរបស់លោកតែម្តង។ គាត់ ក្រោកពីដំណេកនៅវេលាម៉ោង៥ព្រឹករួចហូបតែនិងជក់ខ្សៀ។ បន្ទាប់មកគាត់ធ្វើការរហូតដល់ម៉ោង៧ព្រឹក រួចទៅបង្រៀនសិស្សរហូតដល់ម៉ោង១១ព្រឹក និងសរសេរសៀវភៅ ហើយហូបអាហារថ្ងៃត្រង់នៅវេលាម៉ោង ១រសៀល។ ជារៀងរាល់ថ្ងៃបន្ទាប់ពីអាហារថ្ងៃត្រង់ គាត់ចំណាយពេល១ម៉ោង ដើររហូតមិនឈប់ឡើយ។ ក្រោយមកទៀត គាត់អានសៀវភៅ រហូតដល់ម៉ោង១០យប់ ទើបគាត់ចូលដំណេក។ នេះជាជីវិតរបស់អ្នកប្រាជ្ញរូបនេះ អំឡុងរយៈពេល២០ឆ្នាំចុងក្រោយ នៃជីវិតរបស់គាត់។ * ៣៖ ហ្វ្រីឌ្រីច នីតឆឹះ (Friedrich Nietzsche) ហ្វ្រីឌ្រីច នីតឆឹះ គឺជាអ្នកប្រាជ្ញជនជាតិអាឡឺម៉ង់ កើតនៅឆ្នាំ១៨៤៤ និងស្លាប់ទៅវិញនៅឆ្នាំ១៩០០។ ក្នុងជីវប្រវត្តិរបស់ នីតឆឹះ បានកត់ត្រាទុកថា គាត់ជាមនុស្សម្នាក់ ដែលរៀបចំកាលវិភាគសម្រាប់ខ្លួនឯង ដោយតឹងតែងបំផុត ប៉ុន្តែឯកជនភាពគឺជាអាទិភាពសម្រាប់ជីវិតគាត់។ និយាយដោយឡែករឿងផ្ទាល់ខ្លួនគាត់មិនសូវឲ្យនរណាដឹងឡើយ។ បន្ថែមលើនេះជាទូទៅគាត់ហូបផ្លែឈើច្រើនណាស់…

Read More

កុំធ្វើជាមនុស្សដែល ” មានជីវិតល្អ ” គ្រាន់តែនៅលើបណ្តាញសង្គម

ព្យាយាមអួតគ្រប់យ៉ាង ដែលនៅក្នុងជីវិតពិត ” មិនមាន ” ។ ចង់អោយមានគេកោតសរសើរ ចង់ក្លាយជា ” មនុស្សសំខាន់ ” ដើម្បីឈានដល់ ចំណុចនោះពិតប្រាកដ មិនមែនគ្រាន់តែសម្តែង ” បង្កើតជារូបភាព ” ។ ក្នុងក្រសែភ្នែកមនុស្សដែលមិនស្គាល់អ្នក យើងនឹងជាអ្វីក៏បាន ប៉ុន្តែមនុស្សដែលស្គាល់ច្បាស់បំផុត ថាជីវិតរស់នៅក្នុងចំណុចណា គឺ ” ខ្លួនយើងនេះឯង ” ៚៚ ប្រភព៖ Sothy Lim

Read More

កុំនិយាយពាក្យ ៧ ឃ្លានេះទៅកាន់នរណាម្នាក់ដែលមានរោគផ្លូវចិត្ត​ធ្ងន់

ការរស់នៅដោយមានជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តដ៏ធ្ងន់មកជាមួយ គឺជាការរស់នៅកៀកនឹងសេចក្តីស្លាប់។ ការបញ្ចប់ជីវិត​ ជាវិធីងាយស្រួល​ដែលពួកគេតែង​តែ​នឹកឃើញ ដំបូងរាល់ពេលដែលចង់ដោះស្រាយបញ្ហា​ហើយ​ការនិយាយទៅកាន់ពួកគេ​ត្រូវការប្រុងប្រយ័ត្នខ្លាំង។ ខាងក្រោមនេះគឺជាឧទាហរណ៍ប្រាប់ នូវអ្វីខ្លះដែលអ្នកមិនគួរនិយាយទៅកាន់ពួកគេ។ ១ ជីវិតលំបាកពិតមែន អ្នកដែលមានជំងឺផ្លូវចិត្ត​ ច្រើនតែមានអារម្មណ៍ថាអស់សង្ឃឹម និងទន់ជ្រាយ។ ពួកគេទំនងជាឆាប់ខ្លាចនិងចុះចាញ់ ។ គ្រាន់តែអង្គុយនិងនិយាយជាមួយជាការលើកទឹកចិត្តកុំបន្ថែម​ការដាក់សម្ពាធលើពួកគេដោយការ​ធ្វើឱ្យមើលឃើញជីវិតកាន់តែខ្មៅងងឹត។ពួកគេនឹង​ថប់ដង្ហើម។ ២ អាណិតឯងខ្លាំង​ មាន​ការយល់ច្រឡំជាទូទៅអំពីមនុស្សដែលមានជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តថាពួកគេចង់ឱ្យអ្នកដទៃមានអារម្មណ៍អាណិត។ តាមពិត​ពួកគេ​ មិនស្វែងរកការយកចិត្តទុកដាក់ទេ។ ពួកគេឈឺចាប់ហើយដែល​ខ្លួនរឹងមាំ រហូត​ដល់ថ្នាក់មានអារម្មណ៍ថាគ្មាន​អ្នកណាឱ្យតម្លៃ។ បើអ្នកលើកពីចំណុចរឹងមាំ​របស់គេមកបង្ហញាទំនងជាកំពុងជួយ​ឱ្យពួកគេមាន​មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលទៅវិញ។ ៣ អយុត្តិធម៌មែនហ្ន៎ ពាក្យនេះ​មិនត្រឹមតែមិនអាចជួយឱ្យគេ​ធូរចិត្ត​ថែមទំាង​ធ្វើឱ្យខ្នក់ចិត្តនិងឈឺចាប់កាន់តែ​ជ្រាលជ្រៅ។ អ្នកមិនយល់ពីរបួសពិត​របស់ពួកគេ​ទេ។ កុំបន្ថែមល្បោយ កុំរោយអំបិល​លើសាច់រលាក។ ៤ ម៉េចមិនអានសៀវភៅ? កុំប្រាប់គេឱ្យធ្វើអ្វី​ដែលមិនមែនគេ។អ្នកដែលមាន វិបត្តិផ្លូវចិត្ត ច្រើនតែបាត់បង់ចំណាប់អារម្មណ៍លើសកម្មភាពដែលពួកគេធ្លាប់ចូលចិត្តធ្វើ។ ប្រហែលជាមិត្ដរបស់អ្នកធ្លាប់ជាអ្នកចូលចិត្តអានតែឥឡូវ​គេ​លែង​ចូលបណ្ណាល័យ ឬប្រហែលជាមិត្តរបស់អ្នកចូលចិត្តចំអិនប៉ុន្តែឥឡូវគេទន់ដៃជើង។ តំណាក់កាលនេះ អ្នកត្រូវ​ការ​តែម្យ៉ាង​គឺអង្គុយកំដរនិងស្តាប់គេ។ ៥ ញាតិមិត្តឯងយ៉ាប់មែន កុំនិយាយប៉ះពាល់គ្រួសារគេ ទោះបីជា​អ្នកទំាង​នោះជាដើម​ចមនៃសម្ពាធចិត្ត​របស់គេក្តី​ប៉ុន្តែ​ការនិយាយ​របស់យើង​មិនបាន​ធ្វើឱ្យធូរស្រាលសម្ពាធនោះឡើយ។ ប្រសិន​អ្នកមានចំណុចល្អផ្សេងណានឹកឃើញលើកមកបង្ហាញ​និងពន្យល់ឱ្យគេឆាប់ខឹងគ្នាវិញក្រែង​អាចសម្រាលបានល្អជាង។ ៦ ឯងបាក់ទឹកចិត្ត​ហើយ មនុស្ស​បាក់ទឹកចិត្ត​កាន់តែទទួលអារម្មណ៍​នេះបន្ថែម​ឡើងប្រសិនអ្នកដទៃណាមកថាគេកំពុងបាក់ទឹកចិត្ត។ នៅពេលដែលអ្នកធ្វើការស្រាវជ្រាវបន្ថែមនិងរៀនអំពីជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តអ្នកនឹងឃើញថាគ្មាននរណាម្នាក់“ មើល” ឃើញ​ចំពោះជំងឺផ្លូវចិត្តខ្លួនឯងច្បាស់ឡើយ។ វាខុសគ្នាពីម្នាក់ទៅម្នាក់ ហើយរឿងមួយដែលសំខាន់បំផុតដែលអ្នកអាចធ្វើបានសម្រាប់មិត្តរបស់អ្នកគឺត្រូវទទួលស្គាល់ថាពួកគេខ្លាំងក្លាជាងទំហំ​វិបត្ត​របស់ពួកគេ។ ៧ ឯងគួរតែសម្រាកទៅ ពួកគេ​មិនដែលសម្រាកទេ​ទំាងពេលដែលធ្មេចភ្នែកក្តី​លើកលែង​តែ អ្នកប្រាប់ពួកគេថា ឯងស្រស់បស់ ប្រហែលដេកគ្រប់ដឹង? សាច់ឯងខ្ចីជាងមុន ចេញហាត់ប្រាណបានព្រឹកៗមែនអត់?ញាំទឹកច្រើនណាស់មើលទៅនៀក។ ប្រភព៖ kampucheathmey.com

Read More

ខុងម៉ីង៖ បើយើងមិនវ៉ៃគេ គង់តែគេនឹងមកវ៉ៃយើង បើយើងមិនខ្លាំងគេមិនខ្លាចយើង ចុងក្រោយគេគ្រប់គ្រងយើង

ពិភពលោកនេះព្រៃផ្សៃណាស់​ បើអ្នកទន់ខ្សោយអ្នកនឹងត្រូវស្លាប់​ ជាឃ្លាមួយរបស់ Charlie Chaplin ។ ខ្លាស៊ីចៀម​ ពស់ស៊ីកង្កែប​ កង្កែបស៊ីមូស​ អ្នកខ្លាំងគ្រប់គ្រង​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ ជិះជាន់អ្នកខ្សោយ​ យុត្តិធម៌គ្មានទេសម្រាប់អ្នកខ្សោយ​ យុត្តិធម៌មានតែនៅក្នុងវចនានុក្រមតែប៉ុណ្ណោះ។ ហ្គោលដាម៉ែ​ ពោលទៅកាន់ពលរដ្ឋរបស់ខ្លួនថា​ យើងគ្មានកន្លែងត្រូវទៅទេ បើអ្នកមិនក្រោក អ្នកនឹងស្លាប់។ បើយើងមិនខ្លាំងទេ​ គេនឹងលេបយើង បើយើងមិនខ្លាំងទេ​ ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​យើងនឹងក្លាយជាជនជាតិភាគតិចរបស់គេ។ សាសនាមិនបានបង្រៀនមនុស្សឱ្យកាប់ចាក់គ្នា​ មិនឱ្យកេងប្រវ័ញ្ចគ្នា​ តែក្នុងនាមជាជនជាតិមួយ​ ជាអ្នកដឹកនាំ​ មិនអាចភ្លេចស្មារតី​ ហើយគិតថាគេស្រឡាញ់យើង​ ឱ្យតម្លៃយើង​ ព្រោះពិភពលោកនេះសម្រាប់តែអ្នកខ្លាំងតែប៉ុណ្ណោះ។ ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​អ្នកមិនដឹងថាពេលនេះមាតុភូមិអ្នកទៅថ្ងៃមុខទៅជាយ៉ាងណា​ តែអ្នកត្រូវដឹងពីមុនទឹកដីធំ​ ពេលនេះតូចបានហើយ! អ្នកត្រូវចាំថា​ គ្មានអ្នកណាធ្វើល្អចំពោះយើងដោយមិនចង់បានផលប្រយោជន៍ពីយើងនោះទេ​ គ្មានទេ​ ហើយគ្មានទាល់តែសោះ។ បើសិនជាឪពុកម្តាយយើងខំចិញ្ចឹមយើង​ ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ហើយយើងក្លាយជាកូនចង្រៃ​ គ្មានបានការ បង្ករតែបញ្ហា នាំរឿងឱ្យគាត់ ប្រហែលជាគាត់ក៏មិនទុកយើងដែរ​ គ្រូម្នាក់ខំអប់រំបង្រៀនយើង ហើយបែរជាយើងក្លាយជាមនុស្សដែលសង្គមស្អប់ខ្ពើម​ ប្រហែលពេលនេះយើងនឹងក្លាយជាមនុស្សល្ងង់ទៅហើយ។ ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​សបញ្ជាក់ថា​ សូម្បីឪពុកម្តាយ​ នៅមានការរំពឹង​ ចុះតើយើងទុកចិត្តអ្នកដទៃថាគេស្រឡាញ់យើង​ រាប់អានយើងដោយចិត្តស្មោះយ៉ាងម៉េចទៅបាន? គ្រាន់តែអ្វីដែលគេរំពឹងនោះគឺទី១ ចង់ឱ្យយើងរីកចម្រើន ទី២ ចង់ឱ្យយើងវិនាសក្រោមរូបភាពនៃការជួយសង្រ្គោះ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ តែដោយសារការសប្បាយមួយរយៈពេលខ្លី​ ដោយសារការលង់លក់ជាមួយផលប្រយោជន៍បានធ្វើឱ្យយើង​ បំផ្លាញសង្គមដោយមិនដឹងខ្លួន​។ លាវប៉ីក្នុងរឿងសាមកុកនិយាយថា​ សង្គមច្របូកច្របល់​ ដោយសារចិត្តមនុស្សច្របូកច្រលំ​ ដើម្បីធ្វើឱ្យសង្គមមានភាពល្អប្រសើរ​ ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​យើងត្រូវប្រមូលចិត្តមនុស្សឱ្យមកតម្កល់ក្នុងរឿងប្រយោជន៍ជាតិ​ ឱ្យគេយល់ថាការចង់បានផលប្រយោជន៍បន្តិចបន្ទួចដោយការបំផ្លាញជាតិសាសន៍ឯង វានឹងជះឥទ្ធិពលរាប់ពាន់ឆ្នាំសម្រាប់កូនចៅរបស់យើង។ ខុងម៉ីង(សាមកុក) មើលឃើញពីអនាគតរបស់នគរ​ អាចរស់បានម្ភៃសាមសិបឆ្នាំ​ ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​បើយើងមិនវ៉ៃគេ​ គង់តែគេនឹងមកវ៉ៃយើង​ បើយើងមិនខ្លាំងគេមិនខ្លាចយើង​ ចុងក្រោយគេគ្រប់គ្រងយើង។ បើអ្នកគិតសម្រាប់ការសុខស្រួលរបស់អ្នកមួយពេល​ខ្លី កូនចៅអ្នកនឹងវេទនា។ ខុងម៉ីពោលថា​ ឱ្យតែមនុស្សល្ងង់សម្ងំរកសេចក្តីសុខ​ គឺមិនបានសុខនោះទេ។ មិនធ្វើអំពើអាក្រក់​ មិនធ្វើអំពើល្អ វាមានន័យស្មើនឹងសូន្យ​ ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ដូចជាគ្មានជីវិត​ រស់នៅនាំធ្ងន់ផែនដីស្លាប់ទៅល្អជាង​ តែបើយល់ថាការស្លាប់អាចដោះស្រាយបញ្ហាបាន​ មនុស្សមិនចាំបាច់ខំរស់នោះទេ។ អ្នកមានសិទ្ធសម្រេចពីអនាគតនៃប្រទេសជាតិរបស់អ្នក ស្លាប់ជីវិតអ្នក នៅផ្ទះ នៅកូន ចេះផ្ទះនៅដី អស់ដីក្លាយជាជនភាគតិចរបស់គេ។…

Read More

ការអប់រំគឺការផ្ដល់ឱកាស

[“ការអប់រំគឺការផ្ដល់ឱកាស”] (ប្រែសម្រួលពីបរទេស) ———- បុរសចំណាស់ម្នាក់ បានជួបបុរសវ័យក្មេងម្នាក់នៅតាមផ្លូវ ហើយបុរសវ័យក្មេងក៏បានសួរថា៖ “លោកគ្រូ! តើចំណាំខ្ញុំបានទេ?” បុរសចំណាស់ក៏តបថា៖ “សុំទោសប្អូន! ខ្ញុំចំណាំមិនបានទេ!” បុរសវ័យក្មេងក៏ញញឺមហើយពោលថា៖ “ខ្ញុំធ្លាប់ជាកូនសិស្សលោកគ្រូកាលនៅរៀនថ្នាក់បឋម!” បុរសចំណាស់តបថា៖ “រីករាយដែលបានជួបគ្នាម្ដងទៀត! ចុះពេលនេះធ្វើការអ្វីដែរ!” បុរសវ័យក្មេងឆ្លើយថា៖ “ពេលនេះខ្ញុំក្លាយជាគ្រូបង្រៀនមួយរូបដែរ!” បុរសចំណាស់តបថា៖ “ប្រសើរណាស់! តែប្អូននឹកឃើញអ្វីបានធ្វើជាគ្រូបង្រៀន?” បុរសវ័យក្មេងរៀបរាប់ថា៖ “ខ្ញុំសម្រេចចិត្តធ្វើគ្រូបង្រៀនដោយសារតែលោកគ្រូអ្នកជម្រុញ! ខ្ញុំនៅចាំថាកាលនៅថ្នាក់បឋម មានថ្ងៃមួយខ្ញុំបានលួចនាឡិកាមិត្តភក្ដិ ហើយគេក៏បានទៅប្ដឹងលោកគ្រូ! លោកគ្រូបានប្រាប់ថាបើនរណាលួចគេត្រូវយកមកឱ្យគេវិញ។ ពេលនោះខ្ញុំនៅតែលាក់នាឡិកានោះទុកក្នុងហោប៉ៅដោយមិនព្រមឱ្យគេវិញទេ។” “បន្ទាប់មកលោកគ្រូក៏បិទទ្វារចាក់សោរបន្ទប់រៀនហាមមិនឱ្យកូនសិស្សណាចេញឡើយ ហើយលោកគ្រូថានឹងឆែកហោប៉ៅគ្រប់ៗគ្នា។ តែលោកគ្រូដាក់លក្ខខណ្ឌមួយថាកូនសិស្សទាំងអស់ត្រូវបិទភ្នែក ទើបលោកគ្រូដើរទៅឆែកហោប៉ៅ។ ទាំងអស់គ្នាក៏បិទភ្នែក រួមទាំងខ្ញុំដែរ តែខ្ញុំភ័យណាស់ព្រោះដឹងថាបន្តិចទៀតលោកគ្រូនឹងឆែកឃើញ។ ” “ពេលលោកគ្រូមកដល់មុខខ្ញុំហើយស្ទាបហោប៉ៅខ្ញុំ លោកគ្រូក៏រកឃើញនាឡិកានោះ តែលោកគ្រូនៅតែបន្តទៅឆែកសិស្សផ្សេងៗរហូតគ្រប់គ្នា។ ហើយលោកគ្រូក៏ស្រែកប្រាប់ទាំងអស់គ្នាថាឱ្យបើកភ្នែកឡើងវិញព្រោះរកនាឡិកាឃើញហើយ។ តែលោកគ្រូមិនប្រាប់ថាលោកគ្រូរកឃើញក្នុងហោប៉ៅនរណាទេ ដូច្នោះពេលនោះគ្មាននរណាដឹងទេថាខ្ញុំជាអ្នកលួច។” “ថ្ងៃនោះលោកគ្រូបានជួយការពារកិត្តិយសរបស់ខ្ញុំ។ លោកគ្រូមិនបាននិយាយប្រដៅខ្ញុំមួយម៉ាត់ ឬស្ដីបន្ទោសបន្តិចក៏អត់ដែរ! តែកិត្តិយសដែលលោកគ្រូរក្សាការពារជូនខ្ញុំ និងឱកាសដែលលោកគ្រូផ្ដល់ឱ្យខ្ញុំដើម្បីកែខ្លួន ធ្វើឱ្យខ្ញុំសម្រេចចិត្តភ្លាមៗថានឹងឈប់លួចគេអស់មួយជីវិត ហើយនឹងធ្វើជាមនុស្សល្អរហូត!” “ហើយក៏ជាថ្ងៃដែលខ្ញុំចាប់ផ្ដើមចង់ក្លាយជាអ្នកបន្តវេនពីលោកគ្រូ ដើម្បីបន្តផ្ដល់ឱកាសដល់ក្មេងៗជំនាន់ក្រោយដែលស្រដៀងនឹងខ្ញុំកាលពីអតីតកាល! តើលោកគ្រូចាំបានហើយឬនៅ?” បុរសចំណាស់តបថា៖ “អូ! ខ្ញុំចាំបានហើយ! ខ្ញុំចាំច្បាស់ណាស់ពីរឿងដែលកើតឡើងនៅថ្ងៃនោះ! ចាំពីនាឡិកាដែលបាត់ ចាំពីការដើរស្ទាបហោប៉ៅ និងចាំមុខម្ចាស់នាឡិកាច្បាស់! តែខ្ញុំមិនចាំមុខប្អូនឯងទេ ព្រោះពេលខ្ញុំដើរទៅស្ទាបហោប៉ៅនោះ ខ្ញុំក៏បិទភ្នែកដែរ ដោយសារខ្ញុំគិតថាឱ្យតែរកនាឡិកាជូនម្ចាស់ដើមវិញបាន ហើយអ្នកលួចគេដឹងកំហុសនិងកែខ្លួន នោះការងារខ្ញុំជោគជ័យហើយ!” (រូបភាពតំណាងតែប៉ុណ្ណោះ) Cr. Rean Extra – រៀនបន្ថែម

Read More